Οι τελευταίες ημέρες δημιούργησαν έντονο δημόσιο διάλογο γύρω από τη Μαρία Καρυστιανού. Άλλοι σπεύδουν να την υπερασπιστούν, άλλοι να την καταδικάσουν. Όμως ίσως όλοι μας παραβλέπουμε το σημαντικότερο ερώτημα.

Τι γίνεται όταν μια ολόκληρη προσπάθεια ταυτίζεται με ένα μόνο πρόσωπο;

Κατά τη γνώμη μου, αυτή είναι η μεγαλύτερη πρόκληση που αντιμετωπίζει σήμερα το κίνημα.

Η Μαρία Καρυστιανού δεν μπήκε στην πολιτική για να γίνει η ίδια ο σκοπός. Μπήκε γιατί εξέφρασε μια ανάγκη της κοινωνίας για δικαιοσύνη, αξιοπρέπεια και πραγματική συμμετοχή των πολιτών. Αυτή η ανάγκη είναι πολύ μεγαλύτερη από οποιοδήποτε πρόσωπο.

Ακριβώς γι’ αυτό, η ίδια καλείται σήμερα να γίνει η θεματοφύλακας της ιδέας και όχι το μοναδικό της σημείο αναφοράς.

Μια δημοκρατική κίνηση αποκτά δύναμη όταν εμπιστεύεται τη βάση της. Όταν επιτρέπει στους πολίτες να οργανωθούν, να συμμετέχουν, να αναλαμβάνουν ευθύνη και να διαμορφώνουν συλλογικά την πορεία της. Τότε καμία επίθεση απέναντι σε ένα πρόσωπο δεν μπορεί να ανατρέψει ολόκληρο το οικοδόμημα.

Αντίθετα, όταν όλα περιστρέφονται γύρω από έναν άνθρωπο, δημιουργείται αναπόφευκτα ένας εύκολος στόχος. Κάθε κρίση μετατρέπεται σε κρίση ολόκληρου του κινήματος.

Γι’ αυτό θεωρώ ότι η συζήτηση δεν πρέπει να περιοριστεί στις σημερινές αποκαλύψεις ή στις απαντήσεις που δόθηκαν. Το ουσιαστικό ερώτημα είναι διαφορετικό.

Γιατί η βάση δεν έχει ακόμη τον χώρο που της αξίζει;

Γιατί δεν αναπτύσσονται εκείνες οι συλλογικές διαδικασίες που θα επέτρεπαν στο κίνημα να σταθεί αυτόνομα, ακόμη και στις πιο δύσκολες στιγμές;

Η δημοκρατία δεν φοβάται τη συμμετοχή. Τη χρειάζεται.

Και εδώ απευθύνομαι προσωπικά στη Μαρία Καρυστιανού.

Αν πιστεύετε πραγματικά στην ιδέα που γεννήθηκε μέσα από αυτό το κίνημα, τότε ίσως ήρθε η στιγμή να της δώσετε περισσότερο χώρο από όσο δίνετε στο ίδιο το πρόσωπό σας.

Αφήστε τη βάση να αναπνεύσει.

Αφήστε την να οργανωθεί.

Αφήστε την να αποκτήσει δική της φωνή.

Γιατί μόνο έτσι μια ιδέα μπορεί να επιβιώσει από κάθε κρίση.

Η ιστορία έχει δείξει ότι τα μεγάλα δημοκρατικά κινήματα δεν νίκησαν επειδή είχαν έναν αλάνθαστο ηγέτη. Νίκησαν επειδή δημιούργησαν μια κοινωνία ενεργών πολιτών που μπορούσε να συνεχίσει ακόμη και όταν οι ηγέτες άλλαζαν.

Αυτός είναι, κατά τη γνώμη μου, ο δρόμος και σήμερα.

Όχι η προσωπολατρία.

Αλλά η απελευθέρωση της ίδιας της ιδέας.

Γιατί η ιδέα ανήκει στους πολίτες. Και όταν μια ιδέα ανήκει στους πολίτες, δεν μπορεί να ηττηθεί.

Πηγές